Obowiązek składania dokumentacji cen transferowych

W związku z tym, że z końcem września br. upływa termin do:

1) sporządzenia dokumentacji cen transferowych;

2) złożenia urzędowi skarbowemu oświadczenia o posiadaniu dokumentacji cen transferowych;

3) dołączenia do zeznania podatkowego za rok podatkowy uproszczonego sprawozdania, w zakresie dokumentacji cen transferowych (CIT-TP/PIT-TP);

– dotyczących transakcji z podmiotami powiązanymi realizowanymi w roku 2017. 

 

Niewywiązanie się z tych obowiązków może skutkować poważnymi sankcjami w stosunku do podatnika jak i osób zarządających lub odpowiedzialnyc za sprawy finansowe/gospodarcze podatnika.

 

  • Odpowiedzialność podatkowa – sankcyjna stawka podatkowa

Jeżeli w wyniku rozliczeń między podmiotami powiązanymi zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podatnik nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały, to organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej dokonują doszacowania dochodu oraz należnego podatku bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań. W przypadku gdy organy podatkowe lub organy kontroli skarbowej określą dochód podatnika w wysokości wyższej (stratę w wysokości niższej) niż zadeklarowana przez podatnika w związku z zastosowaniem cen transferowych, a podatnik nie przedstawił tym organom dokumentacji podatkowej, różnicę między dochodem zadeklarowanym przez podatnika a określonym przez te organy opodatkowuje się stawką 50%, a nie podstawową stawką 19%.

 

  • Odpowiedzialność karnoskarbowa członków zarządu/księgowych/innych osób odpowiedzialnych za sprawy gospodarcze lub finansowe firmy

 

Zgodnie z art. 1 § 1 Kodeksu karnego skarbowego (‘KKS’) odpowiedzialności karnej za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Na podstawie art. 9 § 3 KKS za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Odpowiedzialność karno-skarbową ponosić będzie więc co do zasady członek zarządu spółki, ewentualnie dyrektor finansowy lub inna osoba, do której obowiązków należy terminowe sporządzenie dokumentacji cen transferowych.

 

KKS nie odnosi się wprost do przepisów związanych z cenami transferowymi, jednak na podstawie obowiązujących regulacji tej ustawy istnieje możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób fizycznych zajmujących się sprawami gospodarczymi i/lub finansowymi podatnika. W szczególności należy tu wskazać na następujące czyny zabronione:

  • Naruszenie wymogu składania informacji podatkowych (art. 80 KKS) – pod groźbą nałożenia grzywny do 240 stawek dziennych;
  • Utrudnianie kontroli skarbowej lub podatkowej (art. 83 KKS) – pod groźbą nałożenia grzywny do 720 stawek dziennych;
  • Nierzetelne lub wadliwe prowadzenie księgi podatkowej (art. 61 KKS) – pod groźbą nałożenia grzywny do 240 stawek dziennych;
  • Oszustwo podatkowe (art. 56 KKS) – pod groźbą nałożenia grzywny do 720 stawek dziennych albo pozbawienia wolności, albo zastosowania obu tych kar łącznie.
  • Nieujawnienie przedmiotu lub podstawy opodatkowania (art. 54 KKS) – pod groźbą nałożenia grzywny do 720 stawek dziennych albo pozbawienia wolności, albo zastosowania obu tych kar łącznie.
  • Brak nadzoru na d przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności przedsiębiorcy lub jednostki organizacyjnej (art. 84 KKS) – pod groźbą kary grzywny za wykroczenie skarbowe.

 

 

Istotne jest również to, że nawet w sytuacji scedowania przez członków zarządu obowiązków dokumentacyjnych na inną osobę (np. dyrektora finansowego) mogą oni ponieść odpowiedzialność karno-skarbową na podstawie art. 84 KKS, którego znamiona odnoszą się do braku zapewnienia (nawet nieumyślnie) nadzoru nad prawidłową działalnością firmy, co doprowadziło do popełnienia przez inną osobę określonych wyżej czynów zabronionych.

 

Autor: Łukasz Medaj

Każdego roku rząd podnosi minimalną stawkę wynagrodzenia za pracę. W roku 2019 kwota tzw. minimalnej krajowej ma wzrosnąć o 5.7% w stosunku do roku poprzedniego.

 

Podwyżka płacy minimalnej dotyczy zarówno pracowników zatrudnionych na umowę o pracę, jak i tych zatrudnionych w oparciu o umowę zlecenie i dzieło – a co za tym idzie, wzrośnie też minimalna stawka godzinowa.

 

W roku poprzednim pracownicy mogli liczyć na 100 zł brutto więcej niż w roku 2017. Natomiast stawka godzinowa w 2019 roku wzrośnie z 13.70 zł do 14.50 zł.

 

Dzięki wprowadzeniu minimalnej stawki godzinowej pracownicy poczuli ulgę i większą stabilność jeśli chodzi o tzw. pierwszą dniówkę, bowiem razem z dniem 1 września 2016 roku w życie weszły przepisy dotyczące podpisania warunków umowy przed podjęciem pracy przez pracownika. Za brak takiego potwierdzenia, pracodawcy grozi kara grzywny.

 

Propozycja wzrostu minimalnego wynagrodzenia trafi na forum Rady Dialogu Społecznego. Wynagrodzenie w 2019 roku ma wzrosnąć o 120 zł, a minimalna stawka godzinowa o zaledwie 0.80 gr.

 

Negocjacje i obrady w tej sprawie powinny zakończyć się w ciągu 30 dni. Ustalenia ministrów zostaną ogłoszone w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów.

 

Oczywiście, co roczne podwyżki mają wpływ również na budżet Państwa. Według obliczeń resortu pracy podniesienie minimalnego wynagrodzenia do 2200 zł brutto będzie miało wpływ na budżet państwa w kolejnym roku z tytułu ,,podwiązki” o ok. 215 mln zł w skali roku.

 

Minimalne wynagordzenie za pracę to tzw. minimum jakie pracodawca musi wypłacić pracownikowi bez względu na jego kwalifikacje zawodowe, jak i warunki pracy. Warto pamiętać, że wynagrodzenie mniejsze niż ustawowa stawka minimalna jest naruszeniem praw pracowniczych

Split payment – czym jest i na czym polega? Jest to nic innego jak model podzielonej płatności dotyczący podatku VAT. Funkcjonuje on na terenie kilku europejskich krajów tj. Czechy,Turcja czy Włochy.

 

Głównym powodem wdrożenia takiego rozwiązania również w Polsce, jest coraz szybciej powiększająca się luka podatkowa w systemie VAT. Przepisy dotyczące podzielonej płatności obowiązywać będą prawdopodobnie już od 1 lipca 2018 roku.

 

Artykuł 108a ust. 1 projektu zmienianej ustawy wskazuje, że z podzielonej płatności (SPLIT PAYMENT) będą mogli korzystać nabywcy, którzy otrzymali fakturę z przedstawioną kwotą podatku.

 

Płatności za zobowiązania dokonuje się wtedy na dwa rachunki bankowe:

1) wartość netto – na rachunek bankowy dostawcy
lub
2) VAT – na drugi, specjalny rachunek VAT dostawcy.

 

Mechanizm ten będzie stosowany tylko i wyłącznie w odniesieniu do relacji FIRMA -> FIRMA. Niestety, projekt nie przewiduje stosowania podzielonej płatności w relacjach FIRMA -> OSOBA PRYWATNA.

 

Pozytywnym aspektem korzystania z Split payment jest sytuacja ograniczonego zaufania oraz obaw dotyczących kontrahenta, a same warunki transakcji nie są dla nas do końca przejrzyste.

 

Warto dodać, że podzielona płatność nie ma najmniejszego wpływu na przetrzymywanie płatności przez nabywców naszych towarów lub usług.

 

Prawo przewozowe, płace minimalne w krajach UE, czy kabotaż w transporcie do 3,5 tony to tylko część tematów, które będą poruszane na szkoleniu w Tarnowie.

 

Szkolenie dla przewoźników do 3,5 tony odbędzie się w czwartek 28 czerwca 2018 roku w Tarnowie w restauracji „U Młynarzy” mieszczącej się przy ul. Kołłątaja 9. Rozpoczęcie spotkania zaplanowano na godzinę 9:30.

 

Wykłady będą prowadzić prawnicy z Kancelarii Legaltrans, a także księgowi oraz doradcy podatkowi z Centrum Księgowości Transportowej oraz eksperci branży transportowej z firmy Tachobus sp. z o.o.

 

Po więcej informacji zapraszamy na stronę http://www.dostawczakiem.pl/bezplatne-szkolenie-dla-transportu-do-35-tony-28-czerwca-w-tarnowie/

Ustawa o Vat art. 9 ust. 1 definiuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jako nabycie prawa własności do rozporządzenia towarem, który został wysyłany lub transportowany na terytorium państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego rozpoczynającego wysyłkę.

 

Art. 13 ust. 3 uznaje również jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, nietransakcyjne przemieszczanie towarów przez polskiego podatnika VAT, na terytorium innego państwa członkowskiego. Jeżeli mają one dalej służyć działalności gospodarczej tego podatnika.

 

Chwilą powstania obowiązku podatkowego jest dzień wystawienia faktury, natomiast w przypadku jej opóźnienia warunek powstaje 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano dostawy towaru przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu. Art. 20 ust 9 wyróżnia natomiast nabycie nowych środków transportu. Wówczas obowiązek podatkowy następuje w chwilą ich nabycia i nie później niż dzień wystawiania faktury. W tym czasie powstaje również obowiązek podatkowy. Zaliczki i zadatki nie zobowiązują do rozliczania VAT-u.

 

W przypadku dostawy towarów w sposób ciągły, które obejmują okres dłuższy niż jeden miesiąc, wówczas te transakcje uznaje się za dokonane z upływem każdego miesiąca do czasu zakończenia dostawy towarów.

 

Wewnątrzwspólnotowe nabycie wystąpi gdy nabywcą towarów jest polski podatnik VAT, unijny podatnik VAT dla których nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe, a także osoba prawna niebędąca podatnikiem. Lecz tu z zastrzeżeniem art. 10 ustawy o VAT, jeżeli dokonujący dostawy towarów jest czynnym podatnikiem.

Przy transakcjach WDT z zachowaniem określonych warunków występuje stawka VAT 0%, gdy nabywca jest;

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, lub

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jednak jest zidentyfikowana dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, lub

3) podmiotem niewymienionym powyżej, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które objęte są procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą, lub

4) innym podmiotem (niebędącym podatnikiem) jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

 

Stosując stawkę 0% nabywca towarów musi również posiadać właściwy i waży numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie. Zawiera ono dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Występuje także obowiązek złożenia deklaracji podatkowej w której wykaże się tą dostawę towarów jako zarejestrowany podatnik VAT UE. Natomiast dostawca, przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres musi posiadać dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z kraju i dostarczone na terytorium państwa członkowskiego. Do takich dowodów należą;

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju. Jeżeli wywóz dokonywany jest własnym samochodem lub samochodem pożyczonym, wówczas ze względu na brak listu przewozowego konieczne jest sporządzenie dokumentu o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy, który ma uwiarygodnić dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.

2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

 

W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu, oprócz specyfikacji należy posiadać dokument wywozu, który zawiera dane umożliwiające identyfikację podatnika dokonującego dostawy, nabywcy i środka transportu.

 

Art. 42 ust. 12 ustawy o VAT zaznacza że w przypadku nie posiadania dokumentów potwierdzających dokonanie transakcji wewnątrzwspólnotowych przed upływem terminu złożenia deklaracji za dany okres, podatnicy nie wykazują tej dostawy. Ujmują ją w kolejnym okresie rozliczeniowym ze stawką właściwą dla dostawy towaru.

 

 

 

Autor: Monika Mucha

Prowadzenie własnej firmy nie polega tylko na dopinaniu spraw biznesowych, ale także na dotrzymywaniu terminów podatkowych. Z obowiązku każdy przedsiębiorca powinien regulować swoje podatki w terminie, dlatego poniżej przedstawię kilka najważniejszych terminów podatkowych.

 

 

Książka przychodów i rozchodów

Mikroprzedsiębiorcy, a także osoby na samozatrudnieniu bardzo często wybierają tą formę prowadzenia swoich ksiąg. Obowiązek jaki wynika z prowadzenia KPiR to comiesięczny wydruk księgi , który zawiera zapisy z miesiąca poprzedniego. Można tego dokonać maksymalnie do 20 dnia następnego miesiąca, występującego po miesiącu, za który wydruk został sporządzony. Należy przy tym pamiętać, aby druk ten był zgodny z wymaganiami, które określił Minister Finansów w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

 

 

Zakład Ubezpieczeń Społecznych

do 10 dnia następnego miesiąca za poprzedni miesiąc – o tym terminie powinien pamiętać przedsiębiorca, który nie zatrudnia pracowników. Jest to termin na uregulowanie własnych składek ZUS. W przypadku przedsiębiorcy na preferencyjnym ZUS-ie wpłacie podlegają składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pomniejszone składki na ubezpieczenie społeczne. Właściciel firmy, który jest na ZUS-ie pełnym, oprócz składki zdrowotnej powinien uregulować wyższą składkę społeczną oraz dodatkowo składkę na Fundusz Pracy.

do 15 dnia następnego miesiąca za poprzedni miesiąc – o tym terminie powinien pamiętać przedsiębiorca, który zatrudnia pracowników. Data ta wyznacza moment na uregulowanie składek do ZUS za siebie i pracowników.

 

 

Podatek VAT

Jeżeli mamy do czynienia z czynnym podatnikiem VAT, osoba taka powinna w terminie do 25 dnia miesiąca, który następuje po każdym miesiącu kalendarzowym złożyć deklarację VAT-7. Wynika z niej podatek należny lub naliczony, który podlega wpłacie do Urzędu Skarbowego. Termin na uregulowanie podatku VAT wobec US jest do 25 dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. Jeżeli przedsiębiorca rozlicza się z podatku VAT kwartalnie – termin ten obowiązuje po zakończeniu danego kwartału.

 

 

Podatek dochodowy

W przypadku osób, które z tego podatku rozliczają się co miesiąc, zaliczkę na podatek dochodowy powinny uiścić do 20 dnia następnego miesiąca po miesiącu go poprzedzającym. Podatnicy, którzy rozliczają podatek dochodowy kwartalnie – zaliczkę wpłacają za okres 3 miesięcy również do 20 dnia następnego miesiąca po zakończonym kwartale.

 

 

Dodatkowym terminem wiążącym wszystkich przedsiębiorców stał się dzień 25 każdego następnego miesiąca po miesiącu poprzednim. Jest to termin na złożenie pliku JKP_VAT. W tym przypadku nie ma różnicy, czy przedsiębiorca rozlicza się kwartalnie, czy miesięcznie. Każdego z nich obowiązuje ta sama data na wysyłkę jednolitego pliku kontrolnego.

 

 

Autor: Kornelia Kiełtyka

Ustawa o VAT określa podatnika na którym spoczywa obowiązek podatkowy, w zależności od miejsca świadczonych usług. Szczególnie staje się to przydatne, w sytuacji kiedy kontrahenci powiązanej transakcji pochodzą z różnych krajów. Miejsce świadczenia usług transportu towaru jest wyznacznikiem dla podmiotu, który będzie musiał rozliczyć VAT.

 

W przypadku państw członkowskich, obowiązek podatkowy spoczywa na podmiocie zamawiającym, w miejscu jego siedziby. Art. 28b ustawy o VAT wyróżnia alternatywy w przypadku, kiedy usługobiorca nie posiada siedziby firmy. Wówczas należy patrzeć kolejno na stałe miejsce prowadzenia działalności, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu podatnika. Chyba, że podatnik pomimo posiadania siedziby, stale wykonuje usługi w innym kraju, to wtedy miejscem podatkowym jest ten kraj. Natomiast w przypadku, gdy usługa wykonywana przez unijnych kontrahentów odbywa się poza terytorium UE, to za miejsce świadczenia usług uznaje się kraj trzeci. Sytuacja zmienia się, gdy usługi wykonywane są dla podmiotu który nie jest czynnym podatnikiem VAT. Wówczas miejscem świadczenia usług jest siedziba usługodawcy, w przypadku jej braku -stałe miejsce prowadzenia działalności, stałe miejsce zamieszkania, bądź zwykłe miejsce pobytu.

 

W sytuacji, gdy nabywcą jest podmiot nienależący do Wspólnoty, a wykonywana usługa odbywała się w całości w granicach unijnego państwa usługodawcy, to miejscem świadczenia usług, czyli obowiązek podatkowy będzie należał do kraju usługodawcy. Chyba że ten podmiot nie jest podatnikiem, a świadczenie usług transportowych będzie przebiegało przez terytorium dwóch różnych państw członkowskich, wówczas rozliczenie VAT spocznie na kraju w którym transport towarów się rozpoczął. W tym przypadku nie ma znaczenia pokonana odległość, ani dojazd po towary. Dla podmiotów pomocniczych do usług transportowych, którzy również nie są podatnikami usług, a dotyczą załadunku, rozładunku, przeładunku lub podobnych usług, to za miejsce świadczenia usług uznaje się kraj, w którym usługi są faktycznie wykonywane.

 

Ustawa o podatku od towarów i usług wyszczególnia również miejsca świadczenia usług dla;

– transportu pasażerów, jest miejsce gdzie odbywa się transport z uwzględnieniem pokonanych odległości,
– krótkoterminowego wynajmu środków transportu jest miejsce faktycznego oddawania do dyspozycji usługobiorcy (do 30 dni),
– długoterminowego wynajmu środków transportu jest miejsce siedziby usługobiorcy, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu.

 

Przy dokonywaniu usług wewnątrzwspólnotowych istotną kwestią jest wypełnienie informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE. Wcześniej należy jednak dokonać rejestracji poprzez formularz VAT-R w części C.3. Na tej podstawie podatnicy otrzymują NIP europejski, czyli swój dotychczasowy numer, lecz poprzedzony literowym skrótem kraju. Obowiązkowej rejestracji podlegają wszyscy przedsiębiorcy VAT czynni oraz zwolnieni z podatku, którzy dokonują transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przedsiębiorcy, którzy stosują zasady ogólne związane z rozliczaniem podatku przez usługobiorcę muszą składać informację VAT-UE do urzędu skarbowego miesięcznie, jeżeli wystąpiła; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, bądź wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług. W przypadku przedsiębiorców, którzy są zwolnieni z VAT, a dokonali ww. transakcje wewnątrzwspólnotowe, oprócz naliczenia i odprowadzenia podatku, muszą wykazać to w deklaracji VAT-8. Natomiast w deklaracji VAT-9 jeśli chodzi o import usług. Termin złożenia tych deklaracji przypada na 25 dzień miesiąca następującego po wykonaniu usługi. Bardzo ważną kwestią po rozliczeniu faktury za import usług, jest możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodu całej kwoty łącznie z podatkiem, przez przedsiębiorców, którzy są zwolnieni z VAT.
 

 

Autor: Monika Mucha

Wraz z rozpoczęciem nowego roku 2018 zmieniły się wartości składek ZUS jakie przedsiębiorca będzie musiał odprowadzać do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W ubiegłym roku minimalne składki ZUS dla przedsiębiorcy wyglądały następująco:

 

– składka emerytalna wyniosła 499,28 zł,
– składka rentowa wyniosła 204,62 zł,
– składka chorobowa wyniosła 62,67 zł,
– składka wypadkowa wyniosła 46,04 zł (dla osób, które samodzielnie prowadzą działalność gospodarczą i zgłaszają nie więcej niż 9 osób do ubezpieczenia).

 

Podsumowując, składki na ubezpieczenie społeczne w 2017 roku wynosiły 812,61 zł (bez składki chorobowej 749,94 zł). Kwota na ubezpieczenie zdrowotne, jaką przedsiębiorca musiał odprowadzić do ZUS kształtowała się na poziomie 297,28 zł (do odliczenia 255,99), natomiast Fundusz Pracy był w wysokości 62,67 zł.

 

Dla nowych przedsiębiorców, tj. takich którzy rozpoczęli swoją działalność gospodarczą nie wcześniej niż 25 sierpnia 2005 roku lub nie prowadzą bądź nie prowadzili przez ostatnie 60 kalendarzowych miesięcy licząc od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, pozarolniczą działalność, składki z tytułu ubezpieczeń były nieco niższe (preferencyjne składki ZUS) i wyglądały w następujący sposób:

– składka emerytalna – 117,12 zł,
– składka rentowa – 48,00 zł,
– składka chorobowa – 14,70 zł,
– składka wypadkowa – 10,80 zł.

 

Wraz ze składką chorobową, ubezpieczenia społeczne wyniosły 190,62 zł, natomiast bez 175,92 zł. Składka zdrowotna niezależnie czy mamy do czynienia z nowym przedsiębiorcą, czy takim który już dłużej funkcjonuje na rynku – jest taka sama (297,28 zł).

 

Składka zdrowotna obowiązująca w 2018 roku będzie wynosić 319,94 zł (do odliczenia 275,51 zł). W przypadku obydwu przedsiębiorców pozostałe stawki społeczne również nieco wzrosły. Minimalne składki na ubezpieczenie społeczne wraz z ubezpieczeniem chorobowym dla przedsiębiorców w 2018 roku wynoszą 846,91 zł, na co składają się:

– składki emerytalne w wysokości 520,36 zł,
– składki rentowe w wysokości 213,26 zł,
– składki chorobowe (dobrowolne) w wysokości 65,31 zł,
– składki wypadkowe w wysokości 47,98 zł.

 

Fundusz Pracy obowiązujący w 2018 roku wynosi 65,31 zł.

 

Preferencyjne stawki ZUS dla nowych przedsiębiorców w 2018 roku będą obowiązywać na poziomie 122,98 zł (składka emerytalna), 50,40 zł (składka rentowa), 15,44 zł (składka chorobowa) oraz 11,34 zł (składka wypadkowa).

 

 

Autor: Kornelia Kiełtyka

Podstawowym obowiązkiem pracodawcy, który zatrudnia kierowców jest prowadzenie ich ewidencji czasu pracy. Tą konieczność reguluje Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców. Trzeba zaznaczyć, iż ewidencja czasu pracy nie dotyczy tylko kierowców zatrudnionych na umowie o pracę, ale także kierowców zatrudnionych w oparciu o umowę cywilnoprawną. Zgodnie z wcześniej wspomnianą ustawą ewidencję czasu pracy kierowców można prowadzić w następujących formach:

 

– zapisów na wykresówkach,

– wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

– plików pobranych z kart kierowców i tachografu cyfrowego,

– dokumentów, które potwierdzają czas pracy, a także rodzaj wykonywanej czynności,

– rejestrów, które zostały stworzone na bazie wcześniej wspomnianych dokumentów.

 

Forma jaką wybierze pracodawca zależy w głównej mierze od rodzaju pojazdów, którymi są wykonywane przewozy. Istotną sprawą jest fakt, iż ewidencja czasu pracy kierowców, powinna być prowadzona w sposób czytelny oraz jawny dla kierowcy.

 

 

Po więcej informacji na temat ewidencji czasu pracy kierowcy, odsyłamy na www.kt-legaltrans.pl oraz www.tachobus.pl

 

 

Autor: Kornelia Kiełtyka

Przedsiębiorcy, którzy posiadają samochody osobowe, wprowadzone do ewidencji środków trwałych, mają możliwość, aby udostępnić pojazd swoim pracownikom. W przypadku wykorzystywania samochodu dla celów służbowych, sytuacja jest oczywista, nie powstaje żaden dodatkowy przychód dla pracownika, ani obowiązek podatkowy. Podatnik rozlicza koszty związane z eksploatacją samochodu zgodnie z przyjętą specyfiką pojazdu w firmie. Mając prawo do pełnego odliczenia VAT – 100%, albo częściowego – 50%. W przypadku odliczenia pełnego podatku naliczonego, trzeba pamiętać o szeregu formalności, w tym o szczegółowej ewidencji przebiegu pojazdu, regulaminie użytkowania auta i zgłoszeniu do Urzędu Skarbowego. Spełniony warunek związany z wykorzystaniem dla celu firmowego musi być udokumentowany fakturami kosztowymi, wówczas można całkowicie odliczyć VAT od wydatków. W kwestii użyczania samochodu służbowego swoim pracownikom, ale dla celu prywatnego dochodzą dodatkowe obowiązki, które wynikają z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

 

Pracownik korzystający z samochodu służbowego dla własnych celów (pełne odliczenie VAT) w sposób nieodpłatny, nie ponosi bezpośrednio kosztów jego użytkowania. Wówczas powstaje dla niego przychód ze stosunku pracy, który wliczony jest do miesięcznego wynagrodzenia jako świadczenie nieodpłatne, które objęte jest podatkiem dochodowym oraz składkami ZUS. Wysokość świadczenia -ryczałtu ustalana jest w zależności od pojemności silnika pojazdu – poniżej, bądź powyżej 1 600 cm3. Nie ma tu znaczenia liczba przejechanych kilometrów. Ustalana stawka (250zł, 400zł) dotyczy jednego miesiąca i jest podzielna w zależności od ilości dni korzystania z pojazdu. Dodatkowo zużyte wówczas paliwo jest zaliczane jako przychód pracownika, który podlega opodatkowaniu, obliczany zgodnie z ceną zakupu. W przypadku, kiedy kierowca poniósł koszty związane z użytkowaniem pojazdu, wówczas dochód stanowi różnicę z ustalonym świadczeniem. Warunkiem jest jednak, aby koszty nie przekroczyły ustalonej stawki.

 

Natomiast jeżeli samochód służbowy jest użytkowany odpłatnie, wówczas pracownik jeśli ma życzenie może otrzymać fakturę za usługę najmu. Takie świadczenie podlega rozliczeniu na zasadach ogólnych. Przedsiębiorca wykazuje VAT należny, a przychodem pracodawcy w tym przypadku jest wartość netto.
W przypadku kiedy specyfika użytkowania samochodu wpływa na obniżenie podatku naliczonego od należnego o 50%, to pozwala ona na użytkowanie pojazdu w celach mieszanych -służbowych i prywatnych. Podatnik nie ma obowiązku wykazywania VAT należnego. Pod warunkiem, że przy zakupie, imporcie, bądź wytworzeniu pojazdu przysługiwało mu niepełne odliczanie podatku VAT. Podstawą opodatkowania będzie koszt świadczenia usług. Następnie przy udostępnianiu pracownikom pojazdu odpłatnie – powstaje obowiązek podatkowy, niezależnie czy wystąpiło pełne czy niepełne odliczenie podatku przy zakupie, imporcie, bądź wytworzeniu pojazdu.

 

Wszelkie wydatki eksploatacyjne poniesione przez pracownika przy nieodpłatnym i odpłatnym korzystaniu z samochodu służbowego dla swoich celów osobistych, wyklucza je z kosztów uzyskania przychodów firmy. Wynika to z braku powiązania z prowadzoną działalnością. Również jeżeli okres użyczenia samochodu przekroczy miesiąc to uniemożliwia to pracodawcy ujęcie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej pojazdu w kosztach.

 

 

Autor: Monika Mucha